Úti að aka - sumarið 2007, 1. hluti

Sumartörnin 2007 hófst hjá mér 4. júlí þegar ég tók við hópi Þjóðverja á Akureyri á 6. degi ferðalags þeirra. Þau höfðu þá ferðast um Vesturland og Vestfirði (og siglt yfir Breiðafjörð), gist í Borgarnesi, tvær nætur á Ísafirði (og siglt í Vigur), eina nótt í Hrútafirði og loks á Akureyri.

Ég hefði svo sem ekkert haft á móti því að fara vestur (enda langt síðan ég kom þangað síðast) en þar sem Ásta og krakkarnir lögðu upp í Evrópuferðina sína þann 3. júlí gekk það ekki upp.

Fyrsti dagurinn minn var Mývatnsferð, ekkert sérstaklega eftirminnilegur dagur og hæg heimatökin að aka á heimaslóðum. Það er samt alltaf dálítið erfitt að taka við af öðrum bílstjóra sem hópurinn er orðinn vanur, það var hins vegar ekki hægt að hugsa sér betri fyrsta dag en þennan við slíkar aðstæður.

Reyndar man ég núna eftir einu þennan dag; þar sem við ókum framhjá Fosshóli hálf-fauk upp fremsta lestarlúgan hægra megin. Líklega var henni ekki lokað nógu vel kvöldið áður (eftir að bíllinn var losaður á Akureyri) en annars ágætum leiðsögumanni þótti það frekar "ódýr" útskýring hjá mér...

Gisting á Hótel Eddu á Akureyri var í eldri hluta heimavistarinnar, sameiginleg klósett og sturta en svo sem allt í lagi, þannig. (Bílstjórar og leiðsögumenn eru á háannatíma víða settir í "ódýrari" gistingu heldur en bókað og greitt er fyrir...)

Annar dagurinn var heldur lengri og líka eftirminnilegri; brottför frá Akureyri kl. 8, Húsavík, Ásbyrgi, Hafragilsfoss, Dettifoss, Möðrudalur, Sænautasel, Egilsstaðir, Neskaupstaður! Langur dagur (12 tímar), langur akstur (man ekki nákvæmlega, líklega samt einir 450 km), þoka á Fagradal og svartaþoka í Oddsskarði (skyggni ca. 10 metrar, líka í göngunum!).

Ég hef ekki áður ekið svo stórum bíl um fjallvegina á Austfjörðum og líklega ók ég síðast um Oddsskarð 1991 (ef ég man rétt) - á fólksbíl. Til að bæta gráu ofaná svart þá voru engar vegmerkingar sjáanlegar (ekki búið að mála þær þetta sumarið) og ekki sást á milli stika þannig að ferðin sóttist seint.

Uppúr Eskifirði fórum við sennilega mest í þriðja gír (maður kemst svo sem ekki mikið hraðar upp svo brattar brekkur á næstum fulllestuðum bíl). Norðfjarðarmegin var þokan svo svört að þar fórum við niður að mestu í öðrum (það er næstum eins og fyrsti gír á fólksbíl)! Farþegarnir kunnu þó að meta aksturinn og klöppuðu vel og lengi þegar við stoppuðum fyrir utan Hótel Eddu, sennilega mest af létti við að vera komin heil á áfangastað!

Ég missti því miður af bakkelsinu í Sænautaseli vegna þess að þar opnaði ég bílstjórahurðina (sem annars er reynt að forðast af fremsta megni þar sem þetta er svo mikill "fleki") - til að leita að sólgleraugunum mínum. Ekki vildi betur til en svo að hún lokaðist ekki rétt og mátti stinga höndinni út um rifuna sem var á milli stafs og hurðar efst að framanverðu.

Nú voru góð ráð dýr, mér tókst ekki að opna aftur, þrátt fyrir fjölbreyttar tilraunir til þess. Þegar fór að sjá í fólkið aftur tók ég loks á það ráð að troða samfestingnum sem ég fann í verkfæralestinni í rifuna. Það tókst svona glimrandi vel að lítill sem enginn hvinur heyrðist, þrátt fyrir töluverðan mótvind á köflum á leiðinni á Neskaupstað.

Eftir kvöldmatinn fékkst náungi á staðnum til að líta á þetta með mér og með samstilltu átaki tókst okkur að opna - og loka rétt - þannig að þetta bjargaðist að endingu. Hins vegar varð ég að láta þvott að utan duga þar sem ekki fékkst leyfi til að nota ryksuguna á bensínstöðinni - vegna þess að það var rigning! Mér tókst samt að hrista það mesta úr teppunum.

Fyrri nóttina á Neskaupstað fengum við leiðsögumaðurinn gistingu á hótelinu en þá seinni var annar hópur kominn og hótelið fullt. Við, ásamt hinum bílstjóranum og leiðsögumanninum vorum því send í gistingu í gömlu húsi við aðalgötuna í bænum. Ég var feginn að það var bara ein nótt þar.

Daginn á milli þess að við gistum í Norðfirði heimsóttum við Bakkagerði í Borgarfirði eystri. Þangað hafði ég ekki ekið fyrr og ég get ekki sagt að þokan í Vatnsskarði og Njarðvíkurskriðum hafi kætt okkur mikið. Hins vegar var meinlaust veður, dálítil úrkoma af og til en ekki mikill vindur eins og sést á myndinni hér til hliðar. Hún var tekin við höfnina og ef vel er að gáð má sjá lunda á flugi fyrir miðri mynd, neðantil.

Það var heppilegt að þarna var fullt af lunda því ekki voru þeir sjáanlegir við Dyrhólaey þremur dögum síðar. Meira um það í næsta pistli.

Í Hjaltastaðaþinghá sást víst í bakaleiðinni stór hópur af hreindýrum í fjarska en ég mátti ekki vera að því að taka augun af mjóum malarveginum. Það sama gilti reyndar um krossinn í Njarðvíkurskriðum, ég rétt sá grilla í hann í öðrum speglinum í bakaleiðinni en missti alveg af honum þegar við fórum fyrst þar um.

Jæja, gott í bili, sjáum til hvenær næsti kafli verður til...